Melike Günsal, The Circle

Zor günlerden geçiyoruz. Belki klişe, ama aldığımız nefes bile düğüm düğüm oluyor boğazımızda. Hal böyle olunca bazı şeyleri sık sık kendime hatırlatmam gerekiyor. Malum, insan nisyan ile maluldür, derler. Bende unutabiliyorum. An’a odaklanıp, hüzünler içinde kaybolmaya başlıyorum. Geçmişimi unutuyorum. Geleceğine inandığım, güneşli günlere olan inancımı yitiriyorum yer yer. Ümitsizlik deryasına yelken açıyorum.

Kırılıyorum çünkü,  üzülüyorum. Yalnız, çaresiz hissediyorum kendimi. Ama en çok inciniyorum. Pek çok konuda kendimi avutsam da, kırgınlıklarımı bir türlü saramıyorum. İşte o zaman yaşadıklarımdan öğrendiklerimi hatırlatıyorum kendime.

Sadece bir ‘kul’ olduğumu düşünüyorum mesela. Kulluğumu kıyas ediyorum. Geçmişimle bugünümü ölçüp tartıyorum.

Kâinatın işleyişindeki hikmetleri, ahengi hayret ederek sezinliyorum.

 Yaratıcının terbiyesine şahit oluyorum. Bildiklerimle, öğrendiklerimle test oluyorum, yaşayarak.

Dua ediyorum, daha önce etmediğim kadar. Tüm kalbimle, çırpınarak.

Sabır ve tevekkül nedir, yeniden öğreniyorum.

Varlık içinde yokluk yaşadığım zamanları düşünüyorum. Tüm yokluklara rağmen varoluş mücadelesi verilmesi gerektiğini ve bu mücadeleyi vermenin hiç de kolay olmadığını anlıyorum.

İnsanoğlun, her an bir imtihanın içinde olduğunu görüyorum. Asıl sınanmanın ise, bollukla, rahatla olduğunu anlıyorum.

Çığlık çığlığa bağırmak istesem de sükût ediyorum. Çünkü biliyorum, sesimi duyan yok, duysa da anlayan yok. Kalbimin içindekini bilen için ise konuşmama gerek yok.

İmtihanın ne demek olduğunu, cennetin ucuz, cehennemin ise lüzumsuz olmadığını anlıyorum.

Zamana karşı sabretmenin ne kadar çıldırtıcı olduğunu iliklerime kadar yaşayarak hissediyorum.

Her şeye rağmen direnmenin, bütün dalgalara göğüs germenin lezzetlini alıyorum.

Onurlu yaşamanın zor olduğunu görüyorum.

Her şeyi yıkan kirli ellerin, hayallerime ulaşamamasının tadını çıkarıyorum. Uçsuz bucaksız hayaller kuruyorum. Bugün olmasa bile bir gün olacak, biliyorum.

Anlatılacak hikâyelere tanıklık ediyorum.

Mucizelere şahit oluyorum.

Bitti diyenlere gülüyorum, vazgeçenlere kızıyorum. Çünkü olmaz denilenlerin olduğunu görüyorum, hayretle seyrediyorum.

İbret alıyorum bunca yaşanandan.

Bütün bildiklerimi, öğrenmişliklerimi gözden geçiriyorum. Doğru bildiğim yanlışlarla yüzleşiyorum.

Bazılarını silerken hafızamdan, bazılarını kalın kalemlerle iyice derinlere yazıyorum.

Sınandığının farkında olmadan kaybeden yığınlara ise sadece üzülüyorum.

Hakikatten yana olmanın tüm zorluğuna rağmen şükrediyorum.

Belki yorgunum, ama pes etmedim. Onlara benzemedim. İftira atmadım. İyi insan olmaktan vazgeçmedim.

Korkmuyorum kimseden. Çünkü Allahtan korkuyorum.

Bu sınav henüz devam ediyor, bitiş zili çalmadı. Hayat devam ettiği, dünya döndüğü sürece de devam edecek bu kavga.

Bilmiyorum, daha ne kadar mücadele edebilirim, doğrudan yana kalabilirim.

Ama selam olsun, pespaye olmak yerine kahraman olmayı seçenlere.

Üstelik, her şeye rağmen!..

2 COMMENTS

Comments are closed.